موسسه ماه مهر

۲۸ تير ۱۳۹۸

اکسپرسیونیسم

files_magazinContents_Screen_Shot_2018-12-17_at_12.45.10_PM[328187c87c893f3486b07854ba6dd128].png

این اصطلاح را در معنای وسیع برای توصیف هر نوع هنری که در آن هنرمند از طریق کژنمایی واقعیت به بیان عواطف یا حالات درونی خویش بپردازد، به کار می برند. اما غالباً این واژه به جنبش مشخصی در هنر مدرن اطلاق می شود که حدود 1905 در آلمان و فرانسه شکل گرفت و گسترده شد. جنبش اکسپرسیونیسم در آلمان به عرصه های ادبیات، تئاتر، سینما، معماری و حتی موسیقی هم رسوخ کرد. در نقاشی اکسپرسیونیستی، رنگ ها و خطوط با خشونت هر چه تمام تر عرضه می شوند. آغاز کار آنها انتقاد از نقاشی های امپرسیونیستی ای بود که به کمک بازی نور و رنگ تصویری را ارائه می کردند که چشم از طریق شبکیه می دید. در مقابل، اکسپرسیونیست ها با ایجاد خشونت در فرم ها که منجر به از ریخت انداختن شکل واقعی آثار و هولناک جلوه دادن شان می شد به تفسیر جنبه ی تراژیک زندگی و بحران آرمان های اجتماعی و ملی می پرداختند. برای اینها این بیان هنری (اکسپرسیون) روشی بود برای درک احساسات به واسطه ی عمل، و اثر هنری نتیجه همان عمل بود که هنرمند آن را به بوم منتقل می کرد. نقاش اکسپرسیونیستی دیگر قصد نشان دادن جهان را نداشت، بلکه هدف آن به تصویر کشیدن زندگی با تجربه مستقیم درام های فردی و بیان کردن آنها بود؛ همان چیزی که دقیقاً معنای واژه اکسپرسیون بر آن دلالت دارد. از هنرمندان این جنبش می توان به ونسان ون گوگ، امیل نولده، ادوارد مونک و جیمز انسور اشاره کرد


Screen Shot 2018-12-17 at 12.44.59 PM.png