زبان عکس

files_magazinContents_980261Screen_Shot_2018-08-01_at_4.20.29_PM[328187c87c893f3486b07854ba6dd128].png
زبان عکس 
در بیشتر عکس ها، نکات بسیاری بیش از آنچه دیده می شود وجود دارد و این بیش، بی اندازه شگفت انگیز است.  با نگاهی موشکافانه، تخیلی و سیال به عکس متوجه نکاتی می شویم: نکاتی درباره پیچیدگی روابط انسانی، نکاتی درباره خواسته‌ها و رویکرد شخصی، راجع به اینکه زندگی چگونه دگرگون می‌شود و این که زمان و مکان چگونه زندگی را شکل می‌دهند. زبان عکس زیر مجموعه زبان اندام است. بارها و بارها می توانیم به عکس نگاه کنیم و برای دست یافتن به حقیقت احساسی لایه‌های زیرین را بشکافیم. ابزار دیگر ما اطلاعات و روایت‌های پس زمینه عکس است. تفسیر عکس بدون آگاهی پیشین از این که افرادی که در عکس هستند چه کسانی‌اند و هنگام گرفتن عکس چه اتفاقی در جریان بوده است، خود به خود امری جذاب و خوشایند است. البته که ما در تحلیل عکس خالی از ذهن نیستیم و در برخورد با عکس، تصورات، پیش‌داوری‌ها، مشغله‌های ذهنی، ترس، اندوه و... خودمان را نیز دخالت می‌دهیم. این گونه است که ما در عکس با سه روایت روبرو می‌شویم: روایتی که عکس بیان می‌کند، روایتی که حول و حوش یا پشت صحنه عکس قراردارد و روایتی که ما به عکس نسبت می‌دهیم و احتمالا در جایی که این سه روایت به هم می‌رسند می‌توان داستان"حقیقی" را که ما در پی آن هستیم را پیدا کنیم.کتاب "زبان عکس" نوشته رابرت اکرت با ترجمه اسماعیل عباسی و محسن بایرام نژاد از انتشارات حرفه: هنرمند در هشت فصل متمایز با نمونه‌ای از عکس‌های متفاوت کوشیده است تا خوانش و روایت‌گری عکس را به زبانی روانشناسانه و ادبیانه به مخاطب بیاموزد.