موسسه ماه مهر

۰۶ خرداد ۱۳۹۶
files_exhibition_6846125730_634808772849392500_l[854aa2cf9e18e11c84460a6aff5ab462].jpg

نمایشگاه برگزیدگان نمایشگاه کنش بیان خلاقیت در برلین


نمایشگاه برگزیدگان نمایشگاه کنش بیان خلاقیت در برلین

files_exhibition_1534765_10152126533819634_1333615459_o[328187c87c893f3486b07854ba6dd128].jpg

هنرمندان حاضر در این نمایشگاه عبارتتند از: فریش البرزکوه، مهرنوش اسکندری، علی کائینی، محمدکاظم کاظم زاده، یسرا مجتهدی، امیر مخبر، مرجان نعمتی، لیلا رضوانی، هانیه صدری و افروز ودودی.

این نمایشگا ه در گالری گندوانا در شهر برلین برپاست. 

زمان برگزاری نمایشگاه اول 24 ژانویه 2014 و نمایشگاه دوم 11 فوریه است.

برگزار کننده این نمایشگاه مجموعه ماه مهر است، همچنین آثار منتخب در این نمایش  به انتخاب علی نصیر و باوند بهپور بوده.  باوند بهپور در این راستا نیز سخنرانی داشته است. 

تصویر کلاسیک هنرآموز در معنای اروپایی‌اش جوانی است که کاغذ را بین چشمان‌اش و جهان بیرون میانجی کرده. تصویر رنسانسی طراح، که تصویر یونانی و رومی او نیز هست، آن است که «فیگور» را بر کاغذ ثبت می‌کند. چشمان‌اش طبیعت را می‌کاود، اما طبیعتی که بیشتر انسان است تا سنگ و درخت. و در این ثبت کردن، طرح و خط بر رنگدانه و سنگ مرمر مقدم است. تخته‌شاسی مایل، تصویر شناخته‌شده‌ی هنرجوست. تقدم بینایی. تقدم بازنمایی. تاریخ هنر به‌تدریج سطح کاغذ را از این دغدغه آزاد کرد؛ همچنان که پیشتر هم همه‌جا و همیشه دغدغه‌ی اصلی نبود. با این حال، بدن همچنان محوریت‌اش را حفظ کرد. نقطه‌ا‌ی بود که چیزها از آن شروع و بدان ختم می‌شد. لئوناردو نوک پرگار را بر ناف انسان گذاشته بود. رابطه‌ی ما با بدن در این جغرافیا دیگر بوده است و همچنان هم دیگر مانده است. این پرسش همچنان باز است که به فرض وجود نقاشی ایرانی فیگوراتیو معاصر، این نقاشی تا چه اندازه فیگوراتیو است؟ و می‌توان پرسید آیا بدن‌های محذوف و غیرنمادین راه‌هایی برای بازگشت به سطح بازنمایی یافته‌اند؟ سطح کاغذ هم، در این میان، به عنوان بستر اصلی ثبت بدن انگار برای ما کارکرد دیگری داشته است. به بستری نمادین بیشتر شباهت داشته تا بستری بازنمایانه. انگار به سطح نوشتار نزدیک‌تر بوده است. نمایشگاهی که می‌بینید دعوتی بود برای تجربه در حیطه‌ای کمتر آشنا با ما. از شرکت‌کنندگان خواستیم سطح کاغذ‌ را سطح بدن تصور کنند. بدین‌ترتیب آن‌چه قرار بود بازنمایی شود پیشاپیش موجود می‌شد. مسئله نوعی تعامل بود با موضوع به جای بازنمایی آن. بی‌آن‌که کاملاً‌ آگاه باشیم کار را بسیار مشکل کرده ‌بودیم. انگار امکانات تجربی نقاش را از او گرفته‌ بودیم. بدین‌ترتیب بدن نزدیک می‌آمد و راه را بر انواع تفسیرهای درون‌کاوانه می‌گشود و داوری را از محور زیبایی‌شناسانه خارج می‌کرد. نتیجه، هم همچنان که می‌بینید البته نوعی تخریب بازنمایی است به نفع چیزی در زیر پوست. پیشنهاد می‌کنیم این نمایشگاه را به چشمی دیگر ببینید. همچون سندی بر یک سری تعامل. با بی‌اعتنایی به زشتی و زیبایی متداول، زیبایی‌شناسی و سلامت روانی نقاش بلکه در معنای نقاشی‌ای که درکودکی، زمانی که چیزها همچنان جسمیت داشت، با آن آشنا بودیم و بعدها فراموش کردیم.

باوند بهپور / علی نصیر



01.jpg 05.jpg 12.jpg 15.jpg 17.jpg 18.jpg 21.jpg 24.JPG 27.JPG