موسسه ماه مهر

۰۱ آذر ۱۳۹۶

تاریخ هنر ارنست گامبریج

files_bookShop_tarikh_honar-gambridg-ali_ramin-nashr_nei-228x228[328187c87c893f3486b07854ba6dd128].jpg
مشخصات : نویسنده / مولف : ارنست گامبریج
مترجم : علی رامین
ناشر : نی
نوبت چاپ : ششم 1388
شابک : 3-470-312-964
تعداد صفحات : 670
قطع کتاب : وزیری
موضوع : تاریخ هنر
قیمت:480.000 ریال


اول از همه بگویم که این کتاب اصلاً شبیه کتاب‌های تاریخ هنر دیگر نیست. با زبانی ساده و شیرین، تاریخ هنر را از همان ابتدا -یعنی از زمانی که آثار هنری‌اش کشف شده- تا حالا نقل می‌کند. اما البته فقط به تاریخ گفتن اکتفا نمی‌کند و گه‌گاهی گریزی هم به نقد می‌زند. البته در مورد هنر مدرن زیاد بحث نمی‌کند و فقط جریان‌های اصلی را اسم می‌برد، چون چاپ اول کتاب مربوط به سال ۱۹۵۰ بوده و در آن زمان هنوز سرنوشت جنبش مدرن و پس از آن یعنی پست‌مدرنیسم زیاد روشن نبود. در مؤخره‌ای که نویسنده حدود 30 تا 40 سال بعد به کتاب اضافه کرده به جریان‌های پست‌مدرن هم اشاره شده و نقدی مختصر بر جریان مدرنیسم و هنر مدرن هم نوشته شده است.

برای کسانی که خیال می‌کنند می‌توانند هنر را - و به خصوص هنرهای تجسمی - را تنها با مطالعه‌ی هنر مدرن بشناسند تجربه‌ی خودم را بگویم که اصلاً این طور نیست. مثلاً آدم تا هنر یونان را نشناسد نمی‌تواند ریشه‌های رنسانس را پیدا کند و بدون شناخت هنر مصر و آفریقا و قبایل بدوی، هنر دوران مدرن پا در هوا می‌ماند. از آن مهم‌تر جنبش‌های پست‌مدرنیستی هستند که در واقع فلاش‌بکی به گذشته‌اند و ایده‌‌های اصلی خود را از هنر کلاسیک می‌گیرند.

این کتاب را بیشتر از همه به آدم‌های علاقه‌مند به هنر توصیه می‌کنم که هنوز به خواندن متن‌های سنگین دانشگاهی عادت نکرده‌اند. نثر این کتاب آن‌قدر ساده است که آدم خیال می‌کند پای قصه‌گویی مادربزرگ نشسته است. هر چند کتاب خیلی خلاصه است، اما برای آشنایی کلی با هنرهای تجسمی و ریشه‌های جنبش‌های اصلی آن به شدت به درد می خورد. بعد از این کتاب آدم می‌تواند مطالعه‌ی موردی کند و در مورد هر جریان و هر هنرمند، تخصصی بخواند.

دیگر این که بعد از این کتاب، «هنر مدرن» نوربرت لینتن را بخوانید. اتفاقاً من اول آمدم آن یکی را بخوانم که دیدم در شروع کار ارجاع به این کتاب داده شده. برای همین تصمیم گرفتم اول «تاریخ هنر» را بخوانم و از این کارم خیلی خوشحالم!

خواندن این کتاب ممکن است کمی وقت بگیرد ولی اتفاقاً مزه‌مزه کردنش خوب است. آدم وقت می‌کند برود کارهای دیگر ِ هنرمندانی که در کتاب به اسمشان اشاره شده ببیند و بیشتر بشناسدشان.